„Zastosowałem się do wskazówek. Kupiłem w księgarni kilka map w skali 1100 000 i każdego wieczoru przesiadywałem nad nimi co najmniej pół godziny. Po kilku miesiącach zacząłem widzieć płaski rysunek jak prawdziwą mapę plastyczną. Ku mojemu wielkiemu zadowoleniu z każdym dniem szło mi coraz lepiej. Byłem z siebie dumny.
Zbliżało się lato. Po przebrnięciu przez wszystkie teoretyczne sprawdziany uzyskałem możność wyjazdu na kurs szybowcowy. Przedtem jednak należało poddać się dwudniowym specjalistycznym badaniom w „Cebuli" — tak nazywaliśmy między sobą Centrum Badań LotniczoLekarskich. W administracji otrzymywało się brezentową teczkę zamkniętą na kluczyk, następnie wędrowało kolejno do poszczególnych gabinetów i pracowni lekarskich. Najdłużej trwały badania okulistyczne, sprawdziany szybkości reakcji na różnorodne bodźce i ustalanie stopnia odporności błędnika na zaburzenia mechaniczne.
Każdy lekarz wpisywał wyniki badań do specjalnego kwestionariusza i zamykał w teczce przyniesionej przez delikwenta. Po opuszczeniu ostatniego gabinetu zwracało się ją do administracji.
O wynikach nie powiadamiano nas indywidualnie. Mogłem się tylko domyślać, że w moim przypadku badania wypadły pomyślnie, ponieważ po kilku dniach otrzymałem z aeroklubu formalne skierowanie na kurs szybowcowy.“(1)