„Wpatruję się w noc. Przytulam twarz do szorstkiego igliwia, zaciskam dłoń na zimnej kolbie pistoletu. Leżę obok podchorążego Gryfa. Nieco dalej dowódca drużyny, Vis, i kilku chłopców. Czarno, nic dostrzec nie można, widzę ich jedynie wyobraźnią, tak ułożyli się o zmierzchu. O świcie rozpoczną się pierwsze ćwiczenia. To nie jest moja podchorążówka, zaplątałam się tu przypadkiem, przez Gryfa. Ale chcę skorzystać i rano trochę postrzelać. Chyba nie zapomniałam wskazówek z przedwojennego PWK. Gryf oddał mi swój pistolet. Od wieczora jestem „ochroną radiostacji". Naokoło szum lasu. Byłam tu kiedyś. Marny ten las ząbkowski. Nie wiem dlaczego wybrano to miejsce. Wielu chłopców mieszka w pobliskim Zaciszu i Ząbkach. Może dlatego, aby szybciej stawili się na zbiórkę A może inny jest w tym cel. Żeby prędzej świt. Noc chłodna, bez gwiazd. Zamęczą mnie do rana bezustanne myśli. Ziutka zginęła. Edmund w Oświęcimiu, jest teraz numerem 15842...
Ptaki budzą się pierwsze. Świta. Szarzeją moje ręce, mech i sylwetka Gryfa. Ocknął się z drzemki, manipuluje coś przy swoim patefonie. Umieścić w pudełku i aparat nadawczy, i płytę tak, żeby grała, to nie lada sztuka. Gryf — student politechniki, sam to sobie obmyślił. Zaciska słuchawki na skroniach. Znów przylatuje do niego odległy świat. Mgła. Zatracają się w mgle drzewa i chłopcy. Gryf szarpie mnie za rękę.“(9)