„Rozamunda uczyniła ruch, jak gdyby chciała znowu obić ich szczotką, ale zamiast tego obróciła się i podbiegła do komody stojącej nie opodal kąta, w który wcisnął się Pluto. Szarpnęła szufladę i wyciągnęła z niej mały rewolwer z kolbą okładaną masą perłową. Przyskoczyła do łóżka, trzymając broń w wyciągniętej ręce.
— Rany boskie, Rozamundo! — ryknął Will. — Rozamundo, kochanie moje, nie rób tego!
Jill podniosła głowę znad poduszki akurat w porę, by spostrzec odwodzony kurek i usłyszeć jego szczęknięcie. Will siadł na łóżku przyciskając do piersi po,duszkę.
— Jeżeli cię pokaleczę, to ci to zejdzie, ale jak cię zastrzelę, to już zostanie!
— Kochaneczko — zaczął ją błagać. — Połóż to, a już więcej nie zrobię nic złego. Jak Boga jedynego kocham, nie zrobię. Jakby mnie która dziewczyna namawiała, wrzucę ją do potoku. Przysięgam ci na Pana Boga, że póki życia, więcej tego nie będzie, Rozamundo, moje kochanie.
Rozamunda pociągnęła za cyngiel i pokój wypełnił się białym dymem. Mierzyła w nogi Willa, ale chybiła. Will rzucił się do niej usiłując wyrwać jej mały rewolwer ek. Rozamunda strzeliła po raz drugi. Kula przeleciała między nogami Willa, który zląkł się śmiertelnie. Zerknął w dół, czy nie jest trafiony, ale bał się przyglądać dłużej. Pognał do okna i wyskoczył na dwór lądując na ręce i piersi. W sekundę po dotknięciu ziemi był już na nogach i zniknął za węgłem.“(11)