„Nie bacząc na swój skromny strój Gilbert ukazał się oczom przyszłej autorki Korynny jako bardzo pociągający i wytworny mężczyzna. Długie i białe ręce, zgrabne i smukłe nogi o wąskich stopach jeszcze bardziej podkreślały korzystne wrażenie, jakie wywierał. Pani de Stael zużyła parę chwil na baczne przyjrzenie się Gilbertowi.
Gilbert ze swej strony wykorzystał ten czas na złożenie oficjalnego ukłonu, przypominającego nieco surowe obyczaje amerykańskich kwakrów, którzy zamiast uśmiechu obdarzają kobietę okazaniem jej swej braterskiej życzliwości. Następnie Gilbert przyjrzał się również szybko młodej, a tak już sławnej kobiecie, której twarz pełna inteligencji i wyrazu była jednak całkowicie pozbawiona jakiegokolwiek wdzięku. Była to raczej twarz pospolitego młodzika aniżeli kobiety.
Pani de Stael trzymała w ręce kwitnącą gałązkę granatu, z której jak gdyby w roztargnieniu obgryzała kwiecie.
— A więc to pan jest doktorem Gilbertem
— Tak, to ja, pani baronowo.
— Jest pan jeszcze młody, a już zdobył taki rozgłos, a może jest on związany z pańskim ojcem lub z kimś, kto nosi takie samo nazwisko.
— Nie znam nikogo innego, kto nosiłby to nazwisko, i jeżeli, jak pani baronowa była łaskawa stwierdzić, zyskało ono pewien rozgłos, to prawo do niego przysługuje tylko mnie...“(5)