„Na.podłodze w nieładzie stało kilka drewnianych skrzyfi, wszystkie otwarte i puste, a niektóre połamane. Ich rozsypana zawartość tworzyła tam i ówdzie większe kopce — na przykład kupa prześcieradeł, kupa odzieży, stosy talerzy i talerzyków. Wszystko było pomieszane tam błyszczało lusterko i sterczały pantofelki, tu połyskiwała zastawa stołowa obok szlafroczka i damskich dessous, gdzie indziej leżało kilka rozwartych książek...
— Lepiej niech kolega niczego nie dotyka rękami — zauważył Powścinowski. — No, jak to się wam podoba
Grossenberg gwizdnął.
— A którędy, zdaniem pana mecenasa, oni. się mogli dostać — spytał.
— Otóż to, którędy! — jadowicie uśmiechnął się częstochowski adwokat. — Czart ich wie. W jednym okienku, szyby były wybite, ale niech kolega sam się przekona — okienka są takie wąskie, że żaden policjant w nich by się nie zmieścił, żeby tu się wkraść. Kazałem je teraz pozabijać dyktą.
Grossenberg uśmiechnął się również.
— Żaden policjant Widzę, że pan mecenas już ma pewną teorię, co do sprawców włamania.
— A pewnie. To mi wygląda na ich robotę. Stary, stary jestem i mam nosa. O, dobrego nosa.
— A po co by to robili
— Szukali czegoś.
— Tra la la... — zaśpiewał Grossenberg.Tra la lą,“(2)