„gdzie Hm oznacza humus. Wystarcza lekkie zakwaszenie dla uwolnienia kwasu fosforowego z kompleksu. Oczywiście kompleksy takie nie powstają w glebach kwaśnych.
W bardzo niskich stężeniach powoduje ona wydłużanie się korzeni i łodyg, a w nieco większych — wywołuje przyspieszone podziały komórek i powstawanie korzeni przybyszowych, a więc wzmaga rozwój systemu korzeniowego.
Istnieje wiele aspektów korzystnego oddziaływania na rośliny związków organicznych i powstającej w nich próchnicy. Najkorzystniejsze warunki wzrostu znajdują rośliny na glebach próchnicznych; istnieje nawet wielki problem bezpośredniego oddziaływania próchnicy na rośliny.
Bezpośredni wpływ próchnicy na roślinę
Badacz belgijski E. Wildiers (1901) wysunął twierdzenie, że poza składnikami stanowiącymi pożywienie grzybów istnieją specyficzne substancje wzrostowe, występujące w bardzo małych ilościach, które nazwał biosem. Między rokiem 1928 a 1936 wyjaśniono, że bios składa się z co najmniej z trzech odrębnych związków o charakterze czynników wzrostowych, a mianowicie inozytolu, kwasu pantotenowego i biotyny, czyli witaminy H.
N. Fries (1961), profesor fizjologii roślin na uniwersytecie w Uppsali, który wiele prac poświęcił tym problemom, dzieli czynniki wzrostu u grzybów i bakterii na dwie grupy 1) czynniki niezbędne do wzrostu i 2) czynniki wzmagające wzrost, który może się odbywać i bez nich, ale jest wówczas powolny. W pierwszym przypadku organizm nie jest zdolny do syntezy danego związku, który mu jest potrzebny i musi go czerpać z pożywki. W drugim przypadku zdolność syntezy istnieje, ale jest niedostatecznie sprawna.“(7)