„Żadna ze stron nie chciała ustąpić, Rosjanie pragnęli natychmiastowego wystąpienia Anglii przeciw Rzeczypospolitej oraz energicznej akcji na rzecz przysądzenia Inflant państwu moskiewskiemu. Anglia nie widziała w tym żadnej korzyści dla siebie. Ze swojej strony zażądała monopolu na handel z Rosją. To z kolei me było na rękę Iwanowi, który po pozyskaniu względów papiestwa, czego dowodem była misja mediacyjna Antonio Possevino w 1581 r., zamierzał przez rozbudowany system sojuszów doprowadzić do izolowania Rzeczypospolitej. Bowes usiłował łudzić Iwana małżeństwem z inną arystokratką angielską, którą obiecał specjalnie wybrać dla cara po swoim powrocie do ojczyzny, lecz przyciśnięty do muru przyznał, że nie posiada w tej sprawie żadnych pełnomocnictw od królowej. Kontynuowanie rozmów nie miało już żadnego sensu i na dzień 20 II 1584 r. wyznaczono audiencję pożegnalną. Wysłannik Elżbiety jednak nie spotkał się już nigdy z Iwanem IV. Audiencję odłożono ze względu na chorobę cara, a 18 marca diak Andrzej Szczełkałow poinformował posła o śmierci monarchy. Wielkie plany spaliły na panewce, przy czym odnosi się wrażenie, że w ostatnich latach panowania Iwana IV Elżbieta nie traktowała ich poważnie. Nie zrywała wprawdzie rozmów, gdyż miała nadzieję na przywrócenie w Rosji dominującej roli handlu angielskiego, ale jak ognia unikała poważniejszego wiązania się z nieobliczalnym i jak wykazało doświadczenie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XVI w. nie odgrywającym poważniejszej roli w Europie monarchą.“(15)