„świetle ulicy po raz pierwszy od lat. Oczy jej błyszczały złośliwym życiem, ale okrągła buzia była blada, a pod oczyma kładły się niebieskawe cienie. Patrzyłem na tę twarz odkrywając ją i zaświtała mi nikła nadzieja.
— Co się stało! — powtórzyła Ewa ze zniecierpliwieniem. Rozejrzałem się szybko i pociągnąłem ją do pobliskiej kawiarni. Dała się prowadzić, sztywna i czujna. Zbliżała się pora obiadowa i hurmem zwalniano stoliki. Zaciągnąłem Ewę do ciemnego kąta i zamówiłem dwie kawy.
— Co się stało — powtórzyła jeszcze raz Ewa. — Złapałeś dwóję ze sprawowania
Przełknąłem tę złośliwość, gdyż pod jej pozą wyczułem niepokój.
— Nie powinnaś dać się obejmować na ulicy — powiedziałem, choć właśnie tego nie chciałem powiedzieć.
— Ja nie mam zawsze chaty jak ty — odparła porywczo, ale zaraz opuściła oczy. Bezczelność walczyła w niej ze wstydem. Wczoraj natychmiast bym ją osadził; dziś już mnie to nie dotyczyło.
— To dobrze, że nie masz chaty — zaśmiałem się. — Twoja koleżanka Asia już chodzi z niemowlęciem na ręku.
— No, do tego chaty zawsze mi starczy!
— Co to znaczy — przeraziłem się.
— Mogę korzystać z chaty, zanim nie przyjdziecie z biura — odparła rzeczowo. — Około dwóch godzin dziennie.“(12)